سلام دوستان مهربان تو اين پست دو تا شعر نا قابل تقديم شما عزيزاني كه هميشه به وبلاگم سر ميزنيد و منو شرمنده ميكنيد با نظراي قشنگتون ميكنم گرچه محبت شما دوستان رو نه ميشه وصف كرد ونه ميشه پاسخ گفت اونم از طرف حقيري چون من.(در ضمن قسمت دوم امام مهدي(عج) در صفحه دوم وبلاگ نوشتم كه گزيده اي خلاصه واجمالي بر گرفته  از چند كتاب  درباره ان حضرت است كه خوندنش خالي از لطف نيست وباعث امنتنان اين حقيره موفق باشيد ودر پناه حق...

اي كه بر من ميدهي هر لحظه پند

                                         اين زمان با من  قراري تازه    بند

اي رقيب خواهي كنون سودا كنيم

                                          قسمتي مستانه بي پروا كنيم؟

تو جهان خواهي همه  از ان      تو

                                          مهرو  مه خواهي همه از ان تو

هم زمين از ان تو هم     ا  سما ن

                                        هم گل و هم بلبل وباغ و  جنا  ن

هستي و عالم همه ارزا      نيت

                                         چشمه  كو ثر  دهم   مجا    نيت

هرچه ميخواهي ببر ارزان  ر قيب

                                          بس مراان عطرجان افزاي سيب

بس مراان پيچش گيسوي دوست

                                          بس مرا ان تيغه  ابروي دو ست

هر دو عالم از تو و از  من    نگا ر

                                           هر چه ميخواهي  ببر جز مهر يار

اين دل  غمزده را بين    و دگر هيچ    مگو

                                          قامت خم شده را بين و دگر هيچ  مگو

دل بيچاره بدنبال كه هستي شب  و   روز

                                          بس كن اين قصه بيهوده دگر هيچ مگو

بس كه گفتي همه شب قصه تنهايي خود

                                          شده شب از تو جگرخون دگر هيچ مگو

بسكه خواندي تو بران سنگ سيه غصه خويش

                                                بشدان خرد فروريخت دگرهيچ مگو

ناز كم     كن كه     نباشد    خريدار      تو   کس

                                                به جزاز  خار مغيلان دگر هيچ  مگو

كس به دلجويي تو نيست كجا   خوش برو ي

                                               رو به ان سوكه نگويند دگرهيچ مگو

دست از خلق تو بردار به اين سوي   عز   يز

                                              رو به كعبه كنو زن داد دگرهيچ   مگو

يك بعد از ظهر  بياد ماندني

سلام در اين پست يه خاطره جالب از خاطرات جانباز عزيزي كه در بارش حرف زدم رو براتون خلاصه مي نويسم:

روز دوم بود كه ما وارد خط مقدم شديم چندين روز از عمليات خيبر ميگذشت وعراق علي رقم پاتكهاي فراوان وشديدي كه زده بود نتونسته بود غير از قسمت كوچكي از جزيره جنوبي را باز پس بگيره . ما پس از دوهفته كه در جزيره شمالي بعنوان احتياط نيروي مستقر در خط بوديم ودر اون مقر همواره زير بمباران شديد هواپيماهاي دشمن قرار داشتيم چون هنوز جاده معروف خيبر درست نشده بود وازيك پل متحرك جهت عبور ومرور استفاده ميشد كه ان هم زير اتش دشمن بود امكان اوردن سلاحهاي ضد هوايي به قدر كافي نبود وبه همين جهت جنگنده هاي دشمن با ارامش خيال در اسمان به پرواز در ميامدندو هر كار كه لازم بود ميكردند.اين چند روز انتظار براي ورود به خط با ان همه بمباران دشمن مارا شديدا خسته كرده بود(گذشته ازچند ماهي كه در اموزش واماده باش و شروع عمليات بوديم)پس از ورود به خط مقدم در سنگرهاي خود جا گرفتيم خاكريز خيبر بسيار كوتاه بود به حدي كه با اينكه كانالي هم وسط ان حفر كرده بودند باز براي تردد ميبايست خميده راه ميرفتيم جزاير خيبر در احاطه اب بود ودر انتهاي خط كه در نزديكي ما بود  دژ بلند وعريضي وجود داشت كه مانع نفوذ اب به درون خط ماميشد . مسافت خط ما با دشمن  صد متر بود كه تا يك كيلومتر هم در بعضي نقاط ديگر ميرسيد.در يكي از سنگرهاي نزديك دژ من بهمراه دوست هميشگي خودم كه بسيار به هم نزديك بوديم و يكي ديگر از رزمندگان جا گرفتيم. در عصر روز دوم كه من در سنگر استراحت بودم ودوستم در سنگر نگهباني ناگهان هم همه اي طول خط را فرا گرفت داد وفرياد هر لحظه بيشتر ميشد تا اينكه من بيرون امدم وديدم تعدادي به طرف عقب با شتاب در حركتند و به من گفتند كه دژ شكافته واب در حال ورود به خط است وسنگرهاي اولي همه در زير اب فرو رفته اند بايد به عقب برويم من شتابانه تجهيزات خود را پوشيده وبيرون امدم تا ببينم دوستم كجاست ودستور فرماندهي چيست در همين حين گرد وغبار هم منطقه را فرا گرفت چند نفر از مسئولين خود را كنار ما وتعدادي كه هنوز انجا مانده بوديم امدند وقرار بر اين شد كه جلوي پيشروي اب را به هرشكل ممكن بگيريم چون تخليه خط اول برابر با از دست دادن جزاير بود كار شروع شد اوردن گوني هاي پر از خاك كه اطراف سنگرها بود وپر كردن گوني هاي خالي وبردن انها براي سد كردن راه اب. رفت وامد ما  دشمن را متوحش كرد وبا ارپي جي وتير مستقيم وخمپاره خط ما را زير اتش شديد گرفت.گرد وغبارباعث كندي كار بود ولي از طرفي ديد دشمن را كم ميكرد كه نتواند .وضع ما را تشخيص دهد. شايد انروز اگر دشمن از هم گسيختگي جبهه ما را متوجه ميشد با يك حمله كار را يكسره ميكرد اما به لطف خدا او با وحشت فقط اتش شديدش را بر سر ما ميباريد تا هر لحظه گلي از بوستان اين خاك بر زمين در غلطد وبه لقا دوست شتابد.در همين وضع اشفته دوستم را ديدم كه درحالي مشغول نگهباني وديده باني بود كه در اطرافش هيچ گوني براي حفاظت نبود از او خواستم كه انجارا بدليل خطرناكي ترك كند اما اوامتناع كرده گفت حال كه شما مشغوليد يك نفر بايد مواظب دشمن باشد .ومرا به ادامه كار تشويق كرد.از او دور شدم بلاخره پس از چند ساعتي تلاش نزديك غروب نفوذ اب مهار شد از خستگي هر كدام كه غرق در گل ولاي بوديم چند لحظه اي را در گوشه اي افتاديم نگاهم را به اسمان كه گرد خاكي بود دوخته بودم انگار همه، همچون من در حال شكرگزاري از خداوند متعال براي تمام شدن كار بخوبي بودند. گرد وغبار فروكش كرد نا گهان بياد دوستم افتادم برخاسته وحركت كردم تازه انجا متوجه وضيت دردناكي شدم كه هر قلبي را به درد مياورد تعداد زيادي از دوستان رزمنده در حال كار بشهادت رسيده بودند وتعدادي مجروح هم در حال ناله بودند كه با كمك بچه ها به عقب برده ميشدند.شتابان به طرف سنگر نگهباني براه افتادم دلم شور ميزد هر چه جلو ميرفتم لرزش پايم بيشتر ميشد قلبم بشدت ميطپيد تا به سنگر مذكور كه ديگر اثري از ان نبود رسيدم در فرورفتگي ان در سينه خاكريز پاهايش را ديدم به كنارش امدم و اورا ارام با بدني غرق خون در حالي كه ديده به اسمان دوخته بود يافتم زانو هايم خم شد كنارش نشستم چشمان قشنگش را بستم وسر بر سينه اش نهادم وارام ارام در حال گريستن با جسم خونينش زمزمه كردم......

            ای فلک بر ما عجب گشتی کبود

                                                       این  چنین   هجران   قرار   ما   نبود

            رفت اسان از برم   یاس   سپید

                                                        اف بر ان دستی که این گل را بچید

سلام ...ميخواستم تو اين پست شعر گونه اي ازخنديدن به دنيا بگم ار اشتي با شاديها ومثل هميشه بارنگ سبز يا ابي اما انگار شاديها انگونه كه ديده ام وديده ايد  گذرانند وباز ما ميمانيم ونگراني وغم ونگاه به اسمان بيكرانه وزمزمه بار خدايا چرا..؟ مگر ميشود اندوه را با رنگ عشق ابي ورنگ سبز زندگي نوشت بايد سياهي را با سياهي نوشت.راستي چرا رنگهاي ديگر  مغلوب سياهيند ودر زير ان مهو ميشوند چرا دل ادمي براي گرايش به غم اماده تر است چرا اندوه هميشگيست وشادي لحظه اي وزود گذر خدا يا چرا؟  شروع عشق پايان ارامش خيال است وعاشق نگران عشق است هميشه،كه فرجام ان چگونه است تا بدست اوردنش همواره در تاب وتب است وهجران يار دردناك وسوزنده است وتاوصال محبوب عاشق در سختي ومشقت وعذاب است و شكست در عشق   اوارگي وجنون وكابوس ودرد را براي عاشق بهمراه دارد اما جفاي در عشق براي عاشق كشنده ومهلك است،و چون بعد محنتها وصال رسد وفراق سر ايد باز عاشق نگران است نگران از دست دادن عشق عشقي كه با سادگي و بدور از سختي وتحمل درد ورنج ميسر شود وعاشقي كه نگران عشق خويش نباشد  نه ان عشق است ونه او عاشق، هيجان وافر، طپش بي حد قلب لرزش تن ولكنت زبان و..در وصال به يار از ان عاشق راستين است.شرط عشق كه شيريني زندگيست تحمل غم ونگرانييست. تا چه رسد به انده هاي بيشماري كه ادمي را احاطه كرده اند وهرازچند گاه او را به ناله وشيون وتحمل درد ميكشانند .نگراني ما از اينده خود وعزيزانمان سختي معاش امروزي و در هر چهره و روي زندگي كه بنگري باز ميبيني كه غم به كمين است وشادي هاي زود گذر در برابرشان هيچند وناچيز. روزي نوشتم  چرا   غم اما امروز دلم گرفته است اين روزها نگراني واندوه ميهمان من است خنده  بر من غريبه است وچشمانم اماده جوشيدن نگراني بر وجودم حاكم وسردر گمي رهايم نميكند. اسماني تاريك وبي ستاره زميني خشكيده است دل منو انزوا است معوايم.

چشمه چشم تو مستم ميكند٫٫٫ رويت اخر بت پرستم ميكند

بي مي وباده شرابم ميدهي٫٫٫ خال هندويت نشانم ميدهي

از لب شيرين بگو با من سخن٫٫٫ تا كه برگردد دوباره جان به تن

كيش بنما تا بگردم مات مات٫٫٫ امر فرما تا شوم من خاك پات

چشمم ارزاني يك ناز نگات٫٫٫ روي از من برنگير جانم فدات

ناز كم كن نازنين من خسته ام٫٫٫ دل به چشمان سياهت بسته ام

گر بگويي ميروم بار دگر٫٫٫ ميزني بر قلب محزونم شرر

 صبر كن تا من به پا بوست شوم٫٫٫همزبان ويار ومانوست شوم

گر روي ديگر نميبيني مرا٫٫٫ اين دل پژ مرده رنجور را

تاب هجراني دگر در بنده نيست٫٫٫ تا كه برگردي رخ شرمنده نيست

عاشقم بر هردوعالم اي صنم٫٫٫ چون با شي پادشاهو من خدم

خانه قلبم بگشته سوت وكور٫٫٫ چون چراغ  قلب من گر ديده دور.....مهرباناغم از قلبم بگير