یک ماه گذشت ماهی که امد تا بوی خوشش  تا یک سال دیگر روح  و جانمان را عطر اگین کند ماهی گذشت که امده بود تا روح و قلبمان را از زنگارهای گناه و الودگی جلا دهد مصفایمان سازد و هر انچه را که در گذشته از بدی در خانه دلمان رسوخ کرده بود پاک کند از دروغها و تهمتها و گناهمان شرمسارمان سازد و بسوی توبه ازعصیانهایی که کرده بودیم رهنمونمان کند امده بود تا فاصله ی زیادی را که از معبود مهربانمان بواسطه خطای بسیار وناسپاسیها ایجاد شده بود کم کند.امده بود تا لذت نماز اول وقت را که حداقل شکرگذاری از محبوب یکتا یمان است وشیرینی تحمل یک روز گرسنگی و دوری از لذائذ و هوای نفس که حد اقل اثبات اطاعت از قادر مطلق است رابه ما بچشاند.امد تا از گذشته بدمان حالی خوش بسازد و اینده از شیطان نفس در امانمان سازد چه خوش ماهی بود چه مبارک ایام دلنشینی بود ماهی که در سی روز وجود تا ریک و زنگار گرفتمان و سیاهیهای درونمان و گناههای در خلوتمان را ارام ارام تمیز و پاکیزه کرد شست و جلایمان داد و معطرومنوربه عید خوش رمضان دعوتمان کرد...چه خوب است اینچنین باشد.....خدایا ایا قبول است طاعتم.....ایا توانست این ماه پر برکت وجود تاریک مرا صفا دهد....؟....ایا عمری دوری از استان توبا سی روز بندگی نا خالص من نزدیکترم کرد؟؟؟...ایا گرسنگیهای من اطاعتم را به اثبات رساند درحالیکه هوای نفسم همچنان افسار گسیخته مرا به هر سو کشاند‍‍‍؟‍‍‍........خدا وندا شرمسارم که عمرم را به رمضانی دیگر و قدری دیگر رساندی و فرصتی خوش بر من مهیا کردی اماخود میدانم و میدانی که تاریکیهای وجودم راضیافت رمضان نیزمنور نکرد...عید رمضان بر من میگزرد و من سزاوار عیدی رمضان نیستم....خجل و شرمسار ازناسپاسیهای خود در برابر این همه موهبت توگرچه رمضان رو به اتمام است اما من همچنان در عمق وجودم سوسوی بخشندگی و فضل توامیدوارم میکندو گرچه از قافله خوبان مانده ام اما چشمان اشکبارم به اسمان ابی تو دوخته است تا بنالم در پیشگاهت که اکنون محتاج ترینم به رحم و کرم و رحمانیت و مهربانی تو....

یا رب به من و روی سیاهم نظری....کز نیک نمانده در وجودم اثری

گر عفو تو شامل گنه کاران است....یا رب نبود ز من   گنه  کار تری

کوههای بلند و سر به فلک کشیده و پر از برف جلو بچه ها خودنمایی میکرد در پایین کوه تعدادی رزمنده منتظر رسیدن قاطرها و استرها بودند کوه های پراز برف و سرمای شدید و تیزی بلندی ان هیچ تاثیری بر عزم انان نداشت استحکام کوه مانند خرد شدن و له شدن برفها درزیر پای این مردان خرد میشد و در برابر عزمشان سر تسلیم فرود میاورد.در انطرف این منطقه کوهستانی غرب عملیاتی بزرگ در شرف وقوع بود (عملیاتی که به فتح خرمال و حلبچه انجامید)...برای انجام عملیات غافلگیرانه از مدتها قبل میبایست مهمات و تدارکات کافی به انطرف کوهستان برده شود تا از انطرف حمله اغاز شود و چون این کوهستان مابین دو جبهه بود و بلندی و سرما و برف سنگین ان دشمن را از نفوذ ایرانیها از این نقطه اسوده خاطر میکرد و این مانع طبیعی سدی نفوذناپذیر در برابر دوجبهه بود و دشمن به هیچ وجه تصور عبور نیروهای ایرانی را از این کوهستان مرگ بار نمیکرد.تا انجا که مسیر اجازه میداد با خودرو وسائل اورده میشد و بعد ان تا پای کوه با قاطرها وسایل مورد نیاز حمل میشد و انجا دیگر هیچ وسیله یا جانداری نمیتوانست با دهها کیلو بار به سمت بالا حرکت کند تنها قدرت ایمان و اراده جوانان ایرانی بود که روزهای متوالی هرصبح زود این مسیر طاقت فرسا را میپیمودند هر صبح بعد حرکت با انهمه بار بعد 12 ساعت کوهنوردی به بالای کوه میرسیدند و انجا بار را تحویل گروهی دیگر برای حمل به پایین ان سمت کوه داده و شب در ان سرمای شدیدخود را در کیسه خواب میپیچیدند و روز بعد باز به پایین حرکت میکردند گرچه واضح است که در ان درجه برودت کسی توان خوابیدن نداشت.