تبليغاتX
شهاب اسمانی1

شهاب اسمانی1
.فرهنگی.شعر.دلنوشته.مناسبتهاو...

منتظرم که یار من بگزرد از کوی شما

تا به مشام جان رسد از نفسش بوی شما

منتظرم که یار من قدم نهد به چشم ما

تا به دو دیده ام کشم خاک سر کوی شما

منتظرم که اورد جام وسبویی می ناب

مست تر ازمست شوم درعطش روی شما

شورو شعف به دل رسددرپی دیدارنگار

پر به کجا کشد دلم؟ درخم گیسوی شما

در انتظار وصل یارسوخت دل و وجود من

هزار باره سوخت دل کمان ابروی شما

یار سلام ما رساند جواب داده ای مرا؟

دلبر ما نگار ماست ساغر مه روی شما

دلبر من چو ایدش مست شوم ز بوی او

سر به جنون سپارم از دیده جادوی شما

هم دل و دلبر بدهم هم دو جهان جان بدهم

هم گل و بستان بدهم به خال هندوی شما

 شعر از خودم



نوشته شده در تاريخ یکشنبه هشتم اردیبهشت 1387 توسط سعید

چشمه چشم تو مستم ميكند

رويت اخر بت پرستم ميكند

بي مي وباده شرابم ميدهي

 خال هندويت نشانم ميدهي

از لب شيرين بگو با من سخن

 تا كه برگردد دوباره جان به تن

كيش بنما تا بگردم مات مات

امر فرما تا شوم من خاك پات

چشمم ارزاني يك ناز نگات

 روي از من برنگير جانم فدات

ناز كم كن نازنين من خسته ام

 دل به چشمان سياهت بسته ام

گر بگويي ميروم بار دگر

 ميزني بر قلب محزونم شرر

صبر كن تا من به پا بوست شوم

همزبان ويار ومانوست شوم

گر روي ديگر  نميبيني مرا

اين دل پژ مرده   و  رنجور را

تاب هجراني دگر در بنده نيست

تا كه برگردي رخ شرمنده نيست

عاشقم بر هردوعالم اي صنم

 چون تو با شي پادشاهو من خدم

خانه قلبم بگشته سوت وكور

چون چراغ قلب من گر ديده دور

شعر از خودم



نوشته شده در تاريخ دوشنبه نوزدهم آذر 1386 توسط سعید

می بده ساقی امشب تا که بگویمت باز

گشته دلم اسیره ان گل زیبای ناز

چونکه به دیده افتاد چشم شرار دارش

یکسره ویرانه شد هم دل و هم سرایش

ناز نگاه یارم با سر و جان خریدم

اوست جانان و من بنده ی زر خریدم

جام جهانم تویی نام و نشانم تویی

تاب و توانم تویی هر انچه انم تویی

دلبر دردانه ام شاه دل و خانه ام

منتظرم که ایی تا بدهی دانه ام

اگرچه بیمارتم مست و گرفتاتم

هیچ نخواهم دهد. نوازشت تاقتم

دلبر من رفته است خدا ندانم کجاست

ریش بدل خورده است مرهم قلبم کجاست

یار دل انگیز من سوی کجا گشته ای؟

حال که مستت شدم چرا جدا گشته ای؟

به اسمان   نگاهم در طلبت  روانم

یا که ببینم تو  را یا که    رود    توانم

قصه ی رفتن تو غصه ی قلب من است

کرم نما که لطفت دوای درد من است

شعر از خودم



نوشته شده در تاريخ چهارشنبه نهم آبان 1386 توسط سعید

نازریشی بزد ان خرمن گیسوی   نگار......که ببرد از دل و جانم به دمی صبر وقرار

دیده برپیچش مژگان شرارش شده مست.......ماه در  تابش چشمان  خمارش شده پست

غم ز جانم  برود در پی  یک خنده  یار.......تیر دل  دوز دو ابروی  کمانش به شکار

شد اسیر می و پیمانه  و میخانه ی   تو.......مرغ  دل گشته  اسیر در هوس دانه ی  تو

نغمه ای خوش تو بخوان بلبل دردانه من.......شمع سوزان  توام ای  گل و پروانه  من

مرغ  کویت شده ام  جام شرابت  شده ام.......مست  بویت  شده ام سخت خرابت شده ام

عشوه کم  کن که  همه فانی و باقی بدهم.......نازت  ای ناز کشم جان  چو ستانی  بدهم

اینک  ای کرده دل مست مرا ساده  اسیر......دل  ما  گر  نستانی  ز  وفا     جانم  گیر



نوشته شده در تاريخ چهارشنبه بیست و چهارم مرداد 1386 توسط سعید

شهر سنگی خالی از عطر وگلاب

باغ ان از خارو نهر ش چون سراب

هر کجا گشت یک دل زیبا نبود

تشنه میگشت و ولی سقا نبود

اتشی از عمق دل میزد شرار

کن سفر اغاز تا یابی نگار

هرچه گشتی زین مکان یاری نبود

بهر درمان تو تیماری نبود

ان بنی ادم که سعدی گفت کجاست؟؟

وصف گوهر بهر اینان نا رواست

هیچ گوشی دردهایش ناشنید

هیچ چشمی  اشک چشمانش  ندید

چون که اتش بر دلو جانش فتاد

ان دیار و اهل ان را وا نهاد

در دل صحرا بشد تنها روان

خسته  ازنیش زبان این و ان

هر کجا میرفت کسی پیدا نبود

نا امیدی بهر اومعنا نبود

ناگهان امد نوایی خوش زدور

دید بستانی پر ازگل پر زنور

شد بتندی سوی ان گلها روان

دید نهری بس خنک در بوستان

نغمه های بلبلان راخوش شنید

پایکوبی کبوتر ها بدید

بود انجا شهر عشق و مهربانی و درود

حق بود در وصفشان ا شعار سعدی را سرود

قلبهای مردمانش  ساده  بس پاک بود

در تواضع وصف انها همچو مشتی خاک بود

گرد اواز بهر دلداری شدند

دستهای محکم یاری شدند

امد ان یار خرامان  سوی او

دارو ی زخم دلش ابروی او

دردهایش را به دیدارش بداد

دیده اش را در تمنایش نهاد

چون که دل بنهاد بر عشق نگار

دید یار  اندر تمنا بیقرار

در دل بستان سرایی ساختند

سایه بان با صفایی ساختند

میهمان غنچه های گل شدند

میزبان بلبل و سنبل شدند((()))

(این شعررا در دهها خط سروده ام که بدلیل طولانی بودن ان را خلاصه تقدیم کردم)



نوشته شده در تاريخ یکشنبه دهم تیر 1386 توسط سعید

خسته و غمگین وعطشان

در دل صحرا روان

سوی هجرت ازمکان ودر زمان

دور میگردد ز ان دیوار سخت

تا رسد بر شهر عشق و اشتی

رو بسوی دیگری بنموده بود

پشت ان دیوار سخت

 شهری از ایینه بود

برج و باروهای ان

تا ثریا رفته بود

مردم ان شهر سخت

قلبشان  از سنگ بود

هیچ کس اورا نمیدید

 این به یاد ان نبود

پشت ا ن دیوار سخت

اسمان بس تیره بود

جای اسایش نبود

از  وفا و از صفاحرفی نبود

مردم ان شهر سخت

فکر خود بودند و بس

مهربا نی نزد انها

واژه ای بیگانه بود

همدمی را در تعارف

دوستی و یاوری را در کلام

عاشقی و عشق را  جز در نوشتن

شیوه ای دیگر نبود

قلبهاشان با گذشت و با وفا

کاملا بیگانه بود

پشت ان دیوار سنگ مرمری

مردمان کاغذی

خنده هاشان زورکی

سینه شان از سنگ بود

روزهاشان تیره و

شامشان خاموش بود

در درون خانه هاشان

عاطفه کمیاب بود

هر کسی با یک وسیله

خویش سر گرم می نمود

نغمه های بلبلان کم گشته بود

شعله های شمع هم پیدا نبود

روی شاخ و برگ گلها

جای پروانه نبود

چون که انها گل نبود

جلوه ای از رنگ بود

......

ادامه دا        رد



نوشته شده در تاريخ شنبه دوم تیر 1386 توسط سعید

سلام دوستان مهربان تو اين پست دو تا شعر نا قابل تقديم شما عزيزاني كه هميشه به وبلاگم سر ميزنيد و منو شرمنده ميكنيد با نظراي قشنگتون ميكنم گرچه محبت شما دوستان رو نه ميشه وصف كرد ونه ميشه پاسخ گفت اونم از طرف حقيري چون من.(در ضمن قسمت دوم امام مهدي(عج) در صفحه دوم وبلاگ نوشتم كه گزيده اي خلاصه واجمالي بر گرفته  از چند كتاب  درباره ان حضرت است كه خوندنش خالي از لطف نيست وباعث امنتنان اين حقيره موفق باشيد ودر پناه حق...

 

اي كه بر من ميدهي هر لحظه پند

                                         اين زمان با من  قراري تازه    بند

اي رقيب خواهي كنون سودا كنيم

                                          قسمتي مستانه بي پروا كنيم؟

تو جهان خواهي همه  از ان      تو

                                          مهرو  مه خواهي همه از ان تو

هم زمين از ان تو هم     ا  سما ن

                                        هم گل و هم بلبل وباغ و  جنا  ن

هستي و عالم همه ارزا      نيت

                                         چشمه  كو ثر  دهم   مجا    نيت

هرچه ميخواهي ببر ارزان  ر قيب

                                          بس مراان عطرجان افزاي سيب

بس مراان پيچش گيسوي دوست

                                          بس مرا ان تيغه  ابروي دو ست

هر دو عالم از تو و از  من    نگا ر

                                           هر چه ميخواهي  ببر جز مهر يار

                                     

اين دل  غمزده را بين    و دگر هيچ    مگو

                                          قامت خم شده را بين و دگر هيچ  مگو

دل بيچاره بدنبال كه هستي شب  و   روز

                                          بس كن اين قصه بيهوده دگر هيچ مگو

بس كه گفتي همه شب قصه تنهايي خود

                                          شده شب از تو جگرخون دگر هيچ مگو

بسكه خواندي تو بران سنگ سيه غصه خويش

                                                بشدان خرد فروريخت دگرهيچ مگو

ناز كم     كن كه     نباشد    خريدار      تو   کس

                                                به جزاز  خار مغيلان دگر هيچ  مگو

كس به دلجويي تو نيست كجا   خوش برو ي

                                               رو به ان سوكه نگويند دگرهيچ مگو

دست از خلق تو بردار به اين سوي   عز   يز

                                              رو به كعبه كنو زن داد دگرهيچ   مگو

                                             



نوشته شده در تاريخ یکشنبه بیست و هشتم آبان 1385 توسط سعید

گلی را خوم بدادم پیچ وتابش...

                               به اب دیدگونوم دادم ابش...

به درگاه اللهی  کی   روا بی...

                              گل از ما  دیگری گیره گلابش... 

*****

نمیدونم دلم دیوونه ی کیست

                             اسیر نرگس مستونه ی کیست

نمیدونم دل سرگشته ی ما

                            کجا میگرددودر بهو  نه ی کیست



نوشته شده در تاريخ یکشنبه یکم مرداد 1385 توسط سعید
درباره وبلاگ

سلاممممممممممم
خوش امدید

aa_s.sh2006@yahoo.com
bahar 20