ان روز صبح دایی...که مسئول این گروه بودبچه ها را اماده حرکت کرد دایی...فرمانده ای شجاع و دلسوز بود شجاعت او در گردان زبانزد بودقد بلند و سیمای مهربان او او را دوست داشتنی میکرد.در ستونی گروهان را امر به حرکت داد اما انگار امروز برف و بوران سر سازش با بچه ها را نداشت.چندیدن روز کم خوابی وخوردن غذای سردوسرمای چندین درجه زیر صفر بچه ها را کم توان کرده بود.اما روحیه و صدای غرای دایی که همواره بگوش میرسید و افرین گفتنهایش خستگی را از تن انها دور میکرد.برف اغاز شده بود باد هم میوزید و چهره ها را نوازش میداد حرکت بسیار کند شده بود دایی میدانست که بدی هوا نباید مانع انها باشد و تجهیزات باید برده شود و چون کندی حرکت ممکن بود بچه ها را سرما زده کند تنها راه مبارزه با این بوران و سرمای جان سوز حرکت سریع تر بود .دایی برای تشویق انها به حرکت مدام طول ستون را میپیمود و بالا و پایین میرفت تا هم کسی جا نماند و هم بین ستون فاصله ایجاد نشود چون چشم بیش از یکی دو متر جلوتر را نمیدید همه خسته شده بودند حرکت بسختی ادامه داشت گاهی یکنفر لیز میخورد و باز خود را بسختی بلند میکرد.خود دایی هم خسته شده بود ده برابر انها تحرک داشت وقتی دید اخر ستون چند تایی کمی عقب افتاده اند جلو ستون رفت و معاون خود را مسئول انجا نمود و تاکید کرد که حرکت جوری باشد که بین نفرات فاصله ایجاد نگردد و خود برای کمک به بچه های جا مانده باز به اخر ستون امد چندتایی را که عقب مانده بودند با تشویق و فریاد وکمک به حرکت سریعتر واداشت از انجا که تعداد انها را میدانست متوجه شد که دو نفر جا مانده اند و از انها خبری نیست به اخرین نیرو اطلاع داد که برای کمک به انها بر میگردد تا انها براه خود ادامه دهند شلاق برف و بوران چهره خسته اش را مینواخت چشمانش جایی را نمیدید گه گاهی بر زمین میافتاد اما او مسئول بود و میبایست نیروی تحت امرش را پیدا کند پس از ساعتی دو سیاهی را دید خود را به انها رساندهرچه کرد نتوانست انها را به حرکت وادارد فریاد سیلی و دیگر تلاشهای او بیفایده بود دیگر خودش هم توانی نداشت در کنار انها نشست بلورهای یخ در صورتشان میدرخشید در اخرین نگاه به اطراف غاری کوچک را دید بلند شد و انها را بسختی یک بیک به داخل ان حفره کشید همه تلاشش خواب نرفتن ان دو بود اما انگار چشمان خودش هم در حال بسته شدن بودتلاشش بیفایده بود و چشمان انها بسته شد خون در رگهایش یخ زده بود خود را تکانی داد تا بدر غار برساند اما همانجا افتاد و چشمان این فرمانده شجاع20ساله که از مهربانی همه اورا دایی خود مینامیدندبعد رشادتها ی فراوان در عملیاتهای قبلی درحالی بسته شد و تسلیم ان سرمای بیرحمانه گردید که قطره های اشکش در از دست دادن دو نیروی خود در گوشه چشمانش یخ بسته بودند....

...........

اید ان روزی که مهمانت شوم

کاش مهمانم کنی

شوق دیدار تو در جان و دلم

میشود یادم کنی؟؟

میشود گویم سخنها

با تودلبر با تمنا

یاد ان ایام شیرین

یاد ان سیمای چون ماه

خاطراتی همچو رویا

نغمه هایی عاشقانه

در کلام جان نوارت

یا د ان جام و پیاله

یاد ان چشمان مستت

یاد ان جام شرابت

میگساریهای نابت

مست میکردی مرا

از شراب ان نگاهت

گرچه رفتی از نگاهم

مانده ای اندر خیالم

غرق رویای تو ام

در تمنای تو ام

خسته ام ای یار دیرین

از ریا ومکر و از کین

دوستیهای ددانه

عشقهای ظاهرانه

قلبهای پر زنفرت

کم شده عشق و صداقت

کو نشانی از محبت

.....................

هیچ کس مثل تو نیست

هیچ یاری چون تو نیست

تاقتم کم گشته است

میشود یادم کنی

نیک مهمانم کنی؟؟؟؟

گرچه رسوای زمانم

بیوفایی بی مثالم

بعد هجرت دل شده تار

گشته ام تنها و بیمار

غرق در این باتلاقم

میشود دستم بگیری؟؟

یا بری بر اسمانم؟؟

یاد ت اید لحظه ای را

عهد کردی با دلم

شاد گردانی دل غمدیده را

باز ایی ومرا با خود بری

میهمان بر اسمانم میکنی

از غم و غصه رهایم میکنی

 سخت مشتاق تو ام

در تمنای تو ام

کاش میهمانم کنی

کاش میهمانم کنی

....................

......................

چگونه میتوان فرصتهای گذشته را باز پس گرفت ویا یاد و خاطرات گذشته را زنده کرد یا از نو ساخت؟؟تنها میتوان با درس از گذشته و امید به اینده، حال خود را ساخت.گاهی در زندگی انسان خاطره ای جاودان میماند که حتی  مسیر زندگی را نیز عوض میکند .دوران کوتاه با توبودن در تمام گذشته من نقش بسته است..تو را در رویا های کودکی یافتم که بسویم میایی و در نوجوانی و در اوج ماجراجویی  و عطش محبت بسویم امدی مرا در خود غرق کردی وهنوز از دریای محبتت سیراب نگشته بودم که  نا با ورانه رفتی.ودر رویایی دیگر مرا  بسوی خود خواندی هرگز نخواهم توانست از تو نوشتن...هر چه فکر کردم تا در ادامه مطلب قبل یاد نامه ای که شایسته تو باشد بنگارم نتوانستم .و این کمترین یادنامه من از تو یار شیرین و دیرین است.کاش بیشتر با توبودم کاش بیشتر قدر تو را دانسته بودم کاش تنهایم نمیگذاشتی...فکر نکردی که وقتی  مرا با دریای محبت خود اشنا میکنی در نبودنت  جویبارهای محبت که گاها کمیاب هم میباشند مرا سیراب نخواهند کرد و بندبال مهر  گمگشته، خود را به هر  دری خواهم زد؟؟دوستی شکیبا ومهربان که هرگز خواست خود را بر خواست من مقدم نشمردی،خریدار نازهایم و شنونده شکوه هایم ونوازشگر روح و جانم ،  تو  بگو عزیزمن  وقتی که یادم میاید دل شکننده من در دوران دوستی تو یک بار هم به لرزه نیافتاد چه کنم ؟؟وقتی که هنوز چیزی نخواسته بودم تو ان را برایم حاظر میکردی،انگاه که مرا میدیدی یادخنده های شیرینت   و در جدا شدنمان یاد اشکهای  جاری بر گونه هایت همواره دلم را غمین میسازد یاد ان روز سخت که در عمل نشانم دادی که برایت از جانت عزیزترم، چقدر بخود میبالیدم از با تو بودن و چقدر شاد بودی وقت با من بودن چه زود گذشت کاش شبها نخوابیده بودم و تو را تماشا میکردم کاش نمیرفتی...کاش یک بار دیگر قطره ای از محبت تورا میچشیدم اما افسوس که محبت و مهربانیت برایم خاطره شد تو گذشته و حال و اینده را در نوردیدی تو مارا  بگذاشتی و رفتی  این زمانه برای تو تنگ بود تو خود زمان بودی جای تو در هیچ مکانی نبود  تو خود مکان بودی روح بزرگ تو قلب زلال تو و  وجود فرشته مانندت در این دنیا نمیگنجید.خوش بود لحظات با توبودن.وقت نوشتن از تو انچنان غرق خاطراتت میشوم که یادم میرود در حال نوشتنم جمله ها وکلمات یاریم نمیکنند مگر میشود نهایت عشق ووفا و دوستی و مهربانی و محبت را نوشت یا اوج صفا و صداقت و ایثارو تواضع را شرح داد؟؟ببخشم اگر نتوانستم و یا نارسا نگاشتم.دیگر ازرفتنت نمیگویم از ان غروب شوم که با اخرین نگاه وخنده از کنارم دور شدی  انچنانکه هیچ گاه دیگر  نگاهم با نگاه زیبای تو مصفا نگشت... چند صباحی از زلال محبتت سیراب شدم و در نبودنت سوختم واگر شودیک عمر میسوزم تا یک بار دیگر از محبتت سیراب گردم همچنانکه تو گفتی صبر کن بر نبودنم تا سر امدن هجران  و من صبر کردم تا که شاید یکبار دیگر خنده دل انگیز تو را بر چهره ای گل ارا ببینم اما  افسوس که در هیچ چهره ای تبسمی بمانند خنده های دلنشین توندیدم.مرا بیاد ار ای در یاد ها مانده مرا بخود خوان با تبسمی شیرین  تا دگر بار لبانم بخنده در ایند ایکه در اسمان معوا گرفته ای.

ان روزها وقتی پرنده دلت به سوی دلبری شیرین سخن پر میکشید و کم کم میدیدی در دل غوغایی بپاست عشق نو شکفته ای در دل جوانه میزد احساس میکردی کسی را دوست داری بر تر از خویش بیشتر از هر کس و هر چیز دیگر با دیدنش لرزه بر تنت میافتاد گونه ها یت گلگون و عرق شرم بر جبینت مغلطید هر چه میکردی نمیتوانستی به اوبگویی دوستش داری...عشق امده بود در کمال فخر همان عشقی که  بزرگ بود و ودیعه خداوند حرمت عشق را میشناختی و محبت به محبوب  را در عمل خواهان بودی تا در لاف عشق زدن...عشق امده بود دلت مالامال از محبت یار بود اما جرات گفتن یک دوستت دارم در تو نبود ....خیلی که پیش میرفتی جایی در خلوتی یا ضیافتی یا خیابانی با دست و پایی لرزان تمام حرف دلت در یک سلام ساده خلاصه میکردی تا عشق خود را که تا پای جان در ان استوار بودی به یار بفهمانی عشق حرمتی خاص داشت معشوق معبود  دل بود و عاشق تماما وقف عشق...عشق ورد زبان نبود هر چه بود دل بود ایثار ومحبت بود...مبنای عشق ظرفیت نبوده و نیست عشق اسان نمیامد ونمیرفت...جمله دوستت دارم با راحتی و با چند حرکت انگشت تایپ نمیشد...جانها بر سر عشق نهاده میشد و مشقتها در  پای ان کشیده میشد دلها ساده تر بود ناب تر بود  دلهای پاکی که هنوز هم در گوشه وکنار اسیر واژگان زیبا و دلربای نگارندگان چیره دست یا استادان کلامی هستند که در وجودشان هم نمودی از عشق ومحبت نمیتوان یافت...با چند جمله کلام شیوایش در دلت اثر میگزارد مجذوب محبتش میگردی ابش میشوی غرق وجودش میگردی دنیا یت میشود... اینطرف دلی صاف دراشتیاق عشقی سوزان و لبریز از محبتی وصف ناشدنی و ان طرف بازیگری بی رحم که جز به سر گرمی یا هوس و یاخودنمایی و ...فکر نمیکند و راحت به بازی میگیرد خورد میکند و میشکند ...و راحت میگزارد و میرود(وشاید گله مند هم شود که چرا با کم ظرفیتی خود مجذوب جملات عاشقانه او شدیم و جمله" برایت میمیرم "او را جدی گرفتیم)...راستی کجاست دلهای بی ادعای عاشقی که چه سختیها کشیدند تا توانستند به او بگویند دوستش دارند کجاست محبتهایی که در راه عشق نثار میشد هنوز هم میتوان دید صمیمیت و صداقت ساده و ناب را در عشقی مقدس؟؟؟....دوست دارم دوست داشتن را...دوست دارم عاشق بودن را...دوست دارم محبت را...وفا را و دوستیهارا...اماافسوس...دلم خسته و شکسته است........